Toen Sofie de diagnose rectumkanker kreeg, liep ze al twee jaar rond met pijn. Pijn die noch herkend noch erkend werd. Sofie volgde haar intuïtie en bleef aandringen op dat alles veranderende onderzoek.
“Mijn klachten werden afgeschreven als typische vrouwenklachten, stress, depressie… Op een bepaald moment kreeg ik zelfs antidepressiva voorgeschreven”, vertelt Sofie Dellaert (46) tijdens Levensloop Deinze 2026, waarze comitélid was.
“Dat maakte dat ik op den duur aan mezelf begon te twijfelen. Ben ik aan het overdrijven? Misschien hebben ze wel gelijk en werk ik echt te veel.”
“Met dat gevoel heb ik lang rondgelopen. Maar uiteindelijk begon mijn lichaam te protesteren. Sporten lukte niet meer, ik voelde ook de kracht in mijn lichaam wegebben…”
“Ik drong wederom aan op een onderzoek, waarop het opnieuw enkele maanden wachten was. Op 1 september 2025 onderging ik een darmonderzoek. Toen ik wakker werd, lag ik in een grote plas bloed.”
“Hoe kan dat nu?”
De arts kwam naar mij toe en zei: “Ik heb eigenlijk niet zo’n goed nieuws voor u.” Ik antwoordde: “Hoe kan dat nu? Er was toch niets aan de hand?”. “Je hebt een heel grote tumor”, zei ze. “Kom morgen naar mijn kabinet en breng iemand mee.”
“Ik ben naar huis gegaan en ben een tijdje in mijn auto blijven zitten. Wat nu?, raasde er door mij heen. Is het gedaan?”
“De tumor bevond zich in stadium 3: kwaadaardig en heel groot, maar net niet uitgezaaid. Een schok, maar hoe vreemd het ook mag klinken, ook een bevrijding. Eindelijk werd pijn bevestigd: er was wel degelijk iets aan de hand. En mijn intuïtie ook, die me zei om verder te blijven zoeken.”
Dubbele klap
“De dag nadat ik mijn partner over de diagnose vertelde, vertrok hij. Dat was een bijkomende klap, maar veel tijd om stil te staan was er niet. Alles ging zo snel. Voor ik het wist, zat ik in een behandeltraject met chemo en bestraling.”
“Tijdens mijn behandeling ben ik blijven werken, omdat ik niet voortdurend met de ziekte geconfronteerd wilde worden. Het is dan en daar dat ik voor het eerst stilstond bij het thema kanker en werk. Collega’s die je anders aankijken, die niet weten hoe ze ermee moeten omgaan. Het is makkelijk om te vragen: ‘Hé, hoe is het?’ Maar wanneer iemand dan antwoordt: ‘Slecht’, dan blijkt dat mensen soms niet meer weten wat ze moeten zeggen.”
“Nu ik die situatie zelf ervaren heb, begrijp ik veel beter wat het betekent wanneer iemand op het werk met kanker geconfronteerd wordt. Waarom functioneren niet altijd even goed lukt, waarom iemand progressief het werk hervat en waarom begeleiding nodig is. Het is mijn doel om bij te dragen aan het creëren van die psychologische veiligheid, en daarom volg ik nu een opleiding tot holistisch coach. Ik wil me ook graag omscholen in de richting van HR, zodat ik nog meer in contact kan staan met mensen en hen kan ondersteunen.”
Haar kunnen behouden
“Ik zal niet meer de Sofie zijn die ik daarvoor was. Dat weet ik zeker. Gelukkig heb ik veel veerkracht en kan ik situaties nemen zoals ze zijn. Dit is wie ik nu ben.”
“Dat betekent evenwel niet dat ik dat evident vind. Ik heb vier maanden een stoma gehad en toch voelt het soms alsof die er nog altijd zit. Ik krijg dat niet uit mijn hoofd en de afdruk staat ook nog steeds op mijn lichaam.”
“Aan de buitenkant daarentegen heeft bijna niemand ooit iets aan mij gezien. Ik heb mijn haar kunnen behouden, waardoor mensen vaak niet zagen dat ik kanker had. Dat maakte het soms nog moeilijker, omdat ik mijn verhaal niet altijd kwijt kon. Ook voor mijn ouders, een andere generatie, was het moeilijk. Hun kind heeft kanker. Wat doe je daar als ouder mee? Hoe reageer je daarop?”
Na de chemo naar huis brengen
“Je hoeft niet elke dag te bellen. Vaak is aanwezig zijn en luisteren al genoeg. Het zijn de kleine dingen die helpen: iemand die spontaan eten brengt, ook al kun je op dat moment misschien niet eten. Iemand die tijdens de chemo bij je komt zitten, ook al wordt er niets gezegd. Iemand die je na de chemo weer naar huis brengt wanneer je lichaam helemaal uitgeput is. Dat betekent ontzettend veel. En doe het nu, stel het niet uit. Dat heb ik immers geleerd uit deze ervaring: leef vandaag. Het is tijd om te leven.”
Tekst en foto: Emily Nazionale
